Przypowieść o Salomonie i Drewnochronie, czyli na co komu ciuchy do malowania

Cała rzesza ludzi ma tak, że jak przestają nosić jakieś ciuchy, to zamiast oddać je komuś, komu mogą się jeszcze przydać, chowają je na dno swojej i tak wypchanej po brzegi szafy, uporczywie twierdząc, że przydadzą się do malowania. Bullshit! 😄 Czytaj dalej Przypowieść o Salomonie i Drewnochronie, czyli na co komu ciuchy do malowania

Przecież mamy wiedzą wszystko! Czyli bycie mamą… oczami matki

Dzień Matki już za nami, czas na małe podsumowanie. Z okazji tego (moim zdaniem mało potrzebnego) święta naszło mnie parę refleksji. Dlaczego mało potrzebnego? No cóż, matką się po prostu jest i sam fakt bycia nią nie jest czymś godnym święta. Ważne jest JAKĄ matką się jest i to ma największe znaczenie. Wydaje mi się, że za bycie dobrą matką, mamy są wynagradzane przez swoje dzieci – nie ma nic lepszego niż „dziękuję mamusiu” albo „dobranoc kochana mamusiu, ty też śpij dobrze i żeby ci się przyśniły same cudowności” albo moje ulubione „przesyłam ci miliony serduszek w jednym serduszku i miliony buziaczków w jednym buziaczku” :😄Serce mięknie, łzy cisną się do oczu, a wszystkie wkurwy z dnia bieżącego znikają niczym kamfora 🤗 Czytaj dalej Przecież mamy wiedzą wszystko! Czyli bycie mamą… oczami matki

Hominem sine vehiculo – człowiek bez pojazdu, czyli jak mieć samochód i nie mieć go jednocześnie :)

Maj i czerwiec to dla naszej rodziny duże wyzwanie logistyczne. Grzegorz stacjonuje już na półwyspie, gdzie przygotowuje swoją bazę wind/kite do sezonu. Ja natomiast, jak to mam w zwyczaju, zgrywam Matkę Polkę i ogarniam (lepiej lub gorzej) całą resztę. Przez dwa miesiące żyjemy sobie prawie osobno, dzieląc się tylko samochodem… albo raczej walcząc o samochód 😁 Czytaj dalej Hominem sine vehiculo – człowiek bez pojazdu, czyli jak mieć samochód i nie mieć go jednocześnie 🙂

Dziecięce zabawy dorosłych ludzi, czyli o tym jak kupiliśmy sobie z mężem deskorolki

Mieliście w dzieciństwie tak, że chcieliście mieć hulajnogę albo deskorolkę (oczywiście taką jak kolega z osiedla), ale rodzice nie chcieli wam ich kupić? Mam dobrą wiadomość – jak jesteś dorosły i zarabiasz kasę, możesz sobie JĄ kupić (i to nawet lepszą, niż kolega!) 🤗 Czytaj dalej Dziecięce zabawy dorosłych ludzi, czyli o tym jak kupiliśmy sobie z mężem deskorolki

Moje 3 sposoby na wstawanie rano i dlaczego żaden z nich nie działa

Poranne wstawanie spędza sen z powiek (i to dosłownie) od zarania dziejów. Człowieka wyspanego, który z uśmiechem na twarzy wychodzi z łóżka, uświadczymy w dwóch przypadkach – w reklamie środków nasennych i wstającego po 10 rano… w okolicach środy. Czytaj dalej Moje 3 sposoby na wstawanie rano i dlaczego żaden z nich nie działa

O tym jak oszukałam przeznaczenie – czyli ferie 2019 w pomorskim

Myślę, że każdy kojarzy serię filmów „Oszukać przeznaczenie”. Uczucie podobne do tego, jakie mieli główni bohaterowie, miałam w tym roku w związku z feriami. Coś wewnątrz mnie kazało mi jechać na narty w styczniu. I to „coś” miało rację… Czytaj dalej O tym jak oszukałam przeznaczenie – czyli ferie 2019 w pomorskim

Mamo, a ile ty masz lat? Czyli o tym, jak dzieci postrzegają czas

Zawsze zastanawiało mnie dlaczego inaczej postrzega się upływ czasu jak się jest dzieckiem, a inaczej jak się jest dorosłym. Pamiętam, że jako mniej więcej siedmiolatka, miałam poczucie, że okres od jednych do kolejnych urodzin, to prawdziwa nieprzemijająca wieczność. Podobnie było przed upragnioną osiemnastką (wiadomo, imprezowanie na legalu 😉 ) i tym bardziej, dwudziestką jedynką (wejście na legalu do wszystkich sopockich klubów 😀 ). Jako prawie dwudziestolatka miałam ten problem, że choćbym nie wiem jak się postarała, to nie wyglądałam na więcej niż siedemnaście. Po przekroczeniu magicznej bariery 21 lat, czas zaczął pędzić tak, jakby ktoś przycisnął guzik fast forward… i nagle budzę się z dwójką dzieci, które zadają dziwne pytania… 🙂 Czytaj dalej Mamo, a ile ty masz lat? Czyli o tym, jak dzieci postrzegają czas

Ferie przed feriami, czyli o tym jak zabraliśmy dzieciaki na narciarskie wagary

Kolejny powód, by nominować nas na rodziców roku. Zabraliśmy dzieciaki na wagary! To nic, że za miesiąc mamy ferie. Nie mogliśmy się już doczekać wyjazdu na narty, więc pojechaliśmy teraz 🤘.

Lepiej późno niż później

Aż wstyd się przyznać, ale dopiero drugi raz pojechałam dzieciakami na narty. Zawsze zostawialiśmy ich u dziadków i śmigaliśmy z Grzegorzem sami. Beztroskie szusowanie od rana do wieczora bez wysłuchiwania jęków i wołań o siku – to był dopiero relax 😎 Ale nadszedł ten czas, kiedy trzeba zacząć zabierać te małe szkodniki ze sobą. Wymagało to ode mnie sporego przygotowania, głównie psychicznego, żeby nie zwariować jeszcze w samochodzie.

Life is a journey…

Po drodze nie obyło się bez klasycznej kłótni pt. Gdzie jedziesz?!? Źle skręciłeś! oraz obowiązkowego Teraz chce ci się siku? Przed chwilą był postój, trzeba było robić! Jak po mniej więcej sześciu godzinach jazdy krajobraz zrobił się bardziej bajkowy, to uwierzyłam, że jednak może wyjazd z dziećmi się uda. Chwila nie trwała zbyt długo, ponieważ, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach coś musiało się zacząć dziać. Jedziemy sobie przez Winter Wonderland, kiedy nagle Marcin oznajmia, że leci mu krew z nosa. OK damy radę… Marcin przyłożył chusteczkę i ogarnął temat. Łatwizna? Niby tak, ale Nina musiała podkręcić całą akcję na level hard. Zakomunikowała, że jest jej niedobrze!
Nasza córka ma na swoim koncie kilka (jak nie kilkanaście) soczystych pawi samochodowych. Ostatnim razem jak jechaliśmy do Szwajcarii, podłożyłam jej kocyk pod usta, bo nic innego nie miałam w zasięgu ręki. Tym razem zabezpieczyłam się dwoma szczelnymi workami na wszelki wypadek. Niestety życie nie jest idealne i zawsze o czymś zapomnę. Tym razem nie pomyślałam, żeby położyć jej worek, żeby miała go w zasięgu ręki. Całe szczęście mam Grzegorza, który mnie oprzytomniał i temat został ogarnięty tuż przed…hmm… używając narciarskiej metaforyki…. lawiną 😆. Krwotok i paw zostały opanowane perfekcyjnie i mogliśmy kontynuować jazdę. Udało się nam nawet dojechać do hotelu i nie rozwieść się 😉.

Dr Jekyll i Mr Hyde

Uroczyste przekazanie Niny do szkółki narciarskiej nastąpiło już po pierwszym rodzinnym zjeździe z górki. Dokładnie tak jak rok temu w Białce, tak i tym razem wytrzymaliśmy jej jęki i stęki przez pierwsze pięć minut zjazdu. Z rezygnacją w głosie oznajmiłam mężowi, żeby jechał z Marcinem w dół, a ja z nią jakoś zjadę. No i zjechałam, od razu pod biuro szkółki 😁. Mojej motywacji do oddania tego gremlina pod opiekę jakiejś młodej, Bogu ducha winnej instruktorce nie zmąciła nawet cena za godzinę lekcji (a można dostać palpitacji portfela na samą myśl o tym, że lekcja kosztuje tyle samo co u nas, tylko że w euro).
Po dwóch godzinach zajęć odebrałam inne dziecko. Nie wiem jak Lucia (instruktorka) to zrobiła, ale Nina znów stała się sobą. Po gremlinie krzyczącym w niebogłosy, że już nigdy więcej nie pójdzie na narty nie było śladu! Co więcej Ninka, poganiała nas, że chce już znów wrócić na stok! Extra! 😎 Wykupiliśmy sobie dwie godziny dziennie przez cztery dni względnego spokoju na stoku (Marcin jak zwykle zero problemu). Okazało się, że po trzech dniach z instruktorem Nina goni na stoku Marcina i najeżdża na mniejsze hopki. Tak mnie to zmotywowało, że ja – królowa trzymania się wytyczonych tras – też pokusiłam się o mały offtopic i skoczyłam na nartach z mikro hopki 😉.

Człowiek ze stali… i kabanosów

Jestem z mojej rodziny bardzo dumna, że wytrzymali cały tydzień ciężkiej tyry na Chopoku (nie wiem czy zdarzają się tam dni bez wiatru, ale w trakcie naszego pobytu na szczycie wiało tak, że zrywało gacie z tyłka). Pobudkę robiliśmy codziennie przed siódmą rano. Dlaczego? Bo jak się jedzie z moimi rodzicami, trzeba się przygotować na to, że wstaje się przed wszystkimi i wjeżdża się pierwszym krzesełkiem 😉. Wiadomo – ma to swoje plusy, a w sumie to jeden plus – szusowanie przez dobrą godzinę po prawie pustym stoku, który wyglądem przypomina niegdyś ulubione Grzegorza spodnie sztruksowe (jak dobrze, że już ich nie ma!).
Wracając do siódmej rano… wpychanie w siebie jedzenia skoro świt, mimo że nie czuje się głodu też nie było łatwą sprawą. Mnie ten problem nie dotyczy, bo jestem gotowa na każdą ilość jedzenia o każdej porze, ale mąż i dzieciaki mają z tym problem. Grzegorz mąż jest duży i ogarnia już temat, więc nie trzeba było go karmić, ale wepchnąć dzieciakom coś do dzioba, to nie był spacerek po lesie. Po zjedzeniu nano-kawałka bułki twierdzili, że są najedzeni, po czym, po pierwszym zjeździe z górki, przymierali głodem. Ale przezorny zawsze ubezpieczony 😎. Zawsze mam przy sobie magiczny plecak z wałówką. I tak przez cały tydzień futrowaliśmy ich, wjeżdżając wyciągiem na górę (bo szkoda czasu na przerwę), różnymi specjałami – od kabanosów po m&m’sy. Według mnie i dzieciaków najlepszy smak uzyskuje się przy jedzeniu jednocześnie jednego i drugiego 😁.

P.S.

Żeby nie było, że jesteśmy tacy najgorsi… Obiecałam sobie, że Marcin po nartach będzie odrabiał lekcje… Efekt może nie jest zadowalający, bo usiedliśmy tylko trzy razy, ale chyba to i tak nieźle, bo mogliśmy nie usiąść wcale.

Jak być mamą księżniczki i nie zwariować? Krótki poradnik

Bycie mamą księżniczki to nie lada wyzwanie. Cały czas trzeba pilnować, by ta mała słodka istotka nie zmieniła się w wrednego, zielonego golluma o sile rażenia większej niż Incredible Hulk.

Kim jest księżniczka?

Moja księżniczka ma na imię Nina i od urodzenia przejawia swoje królewskie zdolności. W chwili obecnej ma prawie 6 lat i księżniczkowatość na opanowaną na bardzo wysokim poziomie, ale do rzeczy…

Kojarzycie takie dzieci, na które jak się spojrzy, to już koniec? To jest właśnie księżniczka. Swoim urokiem potrafi wycyganić od ciebie wszystko, a ty jesteś zadowolony, że jej to dałeś. A jak jej tego nie dasz, to zamienia się we wspomnianego wcześniej golluma i rujnuje ci nerwy.

Jak się postępuje z księżniczką?

Nie będę opisywać perypetii wieku niemowlęcego, bo były tak traumatyczne, że wyparłem je ze świadomości 😉

Jak opowiadam ludziom, że wychowanie Ninki, to ciągła walka, to patrzą na mnie z niedowierzaniem. – Jak to? – pytają. – Ten słodziak i walka? – Heh, no sorry – odpowiadam – proponuję zaobserwować jej pierwszego lepszego focha, albo niekontrolowany wybuch skrajnych uczuć. Emocje gwarantowane.

Nasze maleństwo, mając lat może 2,5, potrafiło już z zaskoczenia wbijać szpilki 🙂 Pamiętam jak zaganiałam dzieciaki do wieczornego mycia. Najlepszym na to sposobem było stare dobre liczę do trzech i macie być w łazience. Tego dnia dzieciaki miały głupawkę, więc postanowiłam zastosować tę metodę. Raz… dwa… zaczęłam liczyć na tyle wolno, żeby zdążyli. Marcin ruszył z kopyta do łazienki, a Nina podeszła do mnie, spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała z szelmowskim uśmiechem ctelyyyy!!! I weź tu się człowieku nie zaśmiej! Skubana była tak słodka w tej bezczelności, że uszło jej to na sucho. Jak zresztą wiele innych występków. Wystarczy, że zrobi ten swój dzióbek i zacznie mówić słodkim głosem i już po tobie!

Nina i wielki talent do zwracania na siebie uwagi

Historia zdarzyła się jakiś rok temu. Jak zwykle zawiozłam dzieciaki do szkoły/ przedszkola. Parę dni wcześniej Nina przewróciła się na basenie i miała dość pokaźną śliwkę na piszczeli. Trochę poryczała, ale nic jej nie było. Odprowadziłam ich i jak każda Matka Polka pojechałam do pracy. Tego dnia nasze pociechy miały być odebrane przez moich teściów. Zaczęło się od telefonu z przedszkola. – Ninę boli noga. Mówi, że nie może chodzić, że noga na pewno jest złamana. – słyszę w telefonie głos jednej z przedszkolanek. Pierwsze, co pomyślałam, to no to się zaczyna – Nina i jej wymysły. – Czy Nina się uderzyła? – pytam. – Nic takiego się nie wydarzyło – słyszę w odpowiedzi – ale bardzo ją boli. Odpowiadam na to – Szła do przedszkola o własnych siłach i nie narzekała, więc albo uderzyła się w przedszkolu, albo udaje. Proszę nie dawać się nabrać i kazać jej chodzić normalnie, bo pewnie nic jej nie jest – poleciłam przedszkolance i rozmowa się zakończyła (tak, wiem, okropna ze mnie matka). Wyobraźcie sobie, że po pół godzinie dzwoni znów telefon. Tym razem dyrektorka przedszkola, że Ninę bardzo boli noga, że nie może chodzić ani nawet stanąć i może naprawdę być złamana. Że konsultowała się mężem – lekarzem, przez telefon badali nogę i faktycznie może być złamana, bo na kości, tam gdzie siniak, jest obrzęk. Pytam więc – Czy Nina słyszała Pani rozmowę i mężem? – Tak słyszała – odpowiada Pani. Myślę sobie – wszystko jasne, Nina wkręciła ich na maksa i podkręcała temat, jak zorientowała się, że ma widownię… Ale z drugiej strony… może faktycznie coś jej jest…

Z pracy wyjść nie mogłam, wiec nie pozostało nic innego jak czekać, aż odbiorą ją dziadkowie. Kiedy teściowie przyszli po Ninę, to w przedszkolu była już żałoba i lament, bo Nina złamała nogę, a wyrodna matka po nią nie przyjechała. Doszło do tego, że dziadek lat 77 niósł Ninę na rękach jakiś kilometr do naszego domu. Kiedy wróciłam z pracy teściu (lekarz) też już uważał, że Nina ma złamaną nogę. Że przecież u dzieci takie rzeczy mogą wyjść dopiero po kilku dniach i u dzieci kości łamią się inaczej. Siedziałam w domu i sama zastanawiałam się co zrobić z tym fantem (parę miesięcy wcześniej Nina faktycznie złamała rękę, wiec jako takie rozeznanie w temacie miałam). Skończyło się na tym, że dla świętego spokoju pojechałam z nią następnego dnia do szpitala (frajerka). Oczywiście noga nie była złamana i nic jej nie było, a lekarz patrzył się na mnie jak na jakąś nawiedzoną matkę- wariatkę, która nie ma co robić, tylko głowę zawraca. Jakiś dzień później noga cudownie ozdrowiała – czytaj – Ninie znudziła się już ta afera.
Kurtyna w dół.

Gdyby przyznawano dzieciakom nagrody za wkręcanie dorosłych, to Nina zgarnęłaby tę w kategorii Medycyna i Cudowne Ozdrowienia.

Cała akcja uszła jej oczywiście na sucho, bo przecież NA SZCZĘŚCIE noga okazała się być cała…. No przepraszam, a jaka miała być, skoro się nic się nie stało?!? I weź tu człowieku nie zwariuj, kiedy tak skutecznie wkręca cię czterolatka 🙂

 

P.S. Oczywiście kocham ją nad życie i nigdy bym nic w niej nie zmieniła 🙂